Ten piękny statek składa hołd nie tylko najpopularniejszemu regionowi we Włoszech, ale także włoskiemu dizajnowi. Kabiny zostały zaprojektowane przez włoską firmę Dordoni Architetti. Całe wyposażenie (meble, oświetlenie, tapicerka, tkaniny) to przykład na doskonałe włoskie wzornictwo. Statek to kwintesencja elegancji, a klimat w nim panujący jest niepowtarzalny. Kabiny dzielą się na wewnętrzne, zewnętrzne z oknem i balkonem, apartamenty, a także kabiny rodzinne do czterech osób.
Nie tylko kabiny i wyposażenie robią ogromne wrażenie. Każdy szczegół został tak przemyślany i zaprojektowany, aby zapewnić gościom relaks i niezapomniane wrażenia. Na statku znajduje się ponad 260 komfortowo urządzonych kabin dla 5322 pasażerów, 11 restauracji (szeroki wybór smacznych i oryginalnych potraw przygotowywanych przez wyśmienitych kucharzy zadowoli nawet najbardziej wybredne podniebienia), podni 19 barów, wśród nich są: Ferrari Spumante Spazio Bollicine, Aperol Spritz Bar, Campari Bar, Nutella Cafe.
są tutaj także: salon teatralny, dyskoteka, kasyno, czy salon Colosseo Lounge, gdzie odbywają się spektakularne występy. Na zewnątrz znajduje się Passeggiata Volare to Skywalk (chodnik ze szklanym dnem) położony 65 m nad poziomem morza. Piazza di Spagna to trzypiętrowa klatka schodowa od strony rufy z tarasem na świeżym powietrzu i szklaną podłogą na najwyższym poziomie.
Podczas rejsu można odpoczywać w czterech basenach i ogromnej strefie Wellness. Obejmuje ona: Hammam Room (łaźnia turecka), basen do talasoterapii, 16 gabinetów zabiegowych (do masaży), pokój śnieżny, pokój solny, pokój relaksacyjny (salon spa), salon piękności (fryzjer, usługi fryzjerskie).Są tu także siłownia, boisko, plac zabaw dla dzieci i pokój z grami dla młodzieży.
Warto tu wspomnieć, że Costa Toscana, tak samo jak Costa Smeralda, pływa używając ekologicznego paliwa LNG.
Podsumowując: włoskie “dolce vita” na Costa Toscana staje się faktem i czystą przyjemnością, do tego wśród szumu fal i błękitem nad głową.
All Inclusive
Luksusowy kwartalnik turystyczno-podróżniczy. Od 2004 roku opisujemy miejsca, do których warto lecieć dłużej niż na weekend, i ludzi, którzy je prowadzą.
