Czechy cieszą oczy – artykuł Magdaleny Dziadosz w najnowszym magazynie „All Inclusive”

Cały artykuł o potrafiących zachwycić Czechach można znaleźć na str. 142–154 najnowszego, letnio-jesiennego numeru magazynu „All Inclusive”, który dostępny jest pod tym linkiem: https://www.all-inclusive.com.pl/najnowszy-numer/

Zapraszamy gorąco do wciągającej lektury! Magdalena Dziadosz pisze, że: „Praga. Królowa Europy Środkowo-Wschodniej, uwielbiana przez artystów, pisarzy i reżyserów. Choć nieoszczędzona przez wichry historii, pozostała zupełnie niezmącona ze swym dawnym szykiem i urokiem. Dziś cieszy oczy milionów turystów płynących po wąskich, kolorowych, brukowanych ulicach oraz jest podziwiana z licznych punktów widokowych. Pragę zamieszkuje blisko 1,5 mln osób, podczas gdy rocznie odwiedza ją ok. 6 mln zagranicznych turystów (dane Czech Tourism i Prague City Tourism za 2022 r.). Najprościej jest ten tłum po prostu pokochać.

Do czeskiej stolicy można przyjechać na weekend, ale na pewno nie zaspokoimy naszej ciekawości i nie nasycimy się nią w tak krótkim czasie. Z powodzeniem można tu spędzić pełen atrakcji tydzień, a dołożyć należałoby do tego jeszcze co najmniej kilka chwil na wypady za miasto. Ruszajmy zatem do kraju, w którym pije się najwięcej piwa na świecie (średnio 181,9 l rocznie na osobę), zachowało się ponad 2 tys. zamków, króluje ateizm (wśród ok. 60 proc. populacji), a góry i wzgórza pokrywają 76 proc. jego terytorium. Praga, jak większość stolic, leży nad najdłuższą rzeką w państwie. W Czechach jest nią ponad 430-kilometrowa Wełtawa (Vltava).

W 1784 r. w jedno miasto połączono pięć wcześniej samodzielnych, ale powiązanych ze sobą organizmów: Stare Miasto (Staré Město), Nowe Miasto (Nové Město), Józefów (Josefov), Małą Stronę (Malá Strana) i Hradczany (Hradčany). W 1918 r. Praga została stolicą nowo utworzonej Czechosłowacji, a po jej rozpadzie 1 stycznia 1993 r. – Czech. Zarówno stolica Czechów, jak i cały kraj lingwistycznie nie mają łatwej historii. Gdy w listopadzie 1620 r. na Białej Górze pod Pragą protestanckie siły czeskie uległy wojskom koalicyjnym katolickich Habsburgów, językiem szlachty i mieszczaństwa stał się niemiecki, a po czesku mówili prawie wyłącznie niewykształceni chłopi.

Przez ponad 150 lat świadomość narodowa pozostała uśpiona, żeby obudzić się na dobre na przełomie XVIII i XIX w., gdy ukształtował się współczesny język literacki (spisovná čeština), do czego przyczynił się znany czeski pisarz, językoznawca, leksykograf i tłumacz Josef Jungmann (1773–1847). Czesi wspaniale się jednak odrodzili. Do Pragi można przyjechać samochodem, pociągiem, autobusem lub przylecieć samolotem. Polska jest dobrze skomunikowana ze stolicą Czech, a drogi są wygodne (10-dniowa winieta dla samochodów osobowych, do kupienia online, kosztuje 310 koron – ok. 58 zł, można ją też nabyć w sklepach i kantorach na granicy polsko-czeskiej za 85 zł).”

I kończy swój niezmiernie ciekawy czeski tekst w następujący sposób: „Choć terytorium Czech jest dość mocno pofalowane, wysokość tutejszych gór nie imponuje. Najwyższy szczyt Czesi dzielą z nami – to Śnieżka (Sněžka,1603 m n.p.m.). Wejście od czeskiej strony uchodzi za dużo łatwiejsze. Trasa startuje z miasteczka Pec pod Sněžkou. Początkowo jest wyasfaltowana, jak zresztą wiele szlaków po czeskiej stronie Karkonoszy. Następnie przechodzi się przez Hnědý vrch (1207 m n.p.m., znajduje się tu wieża widokowa). Stąd biegnie ostatni odcinek trasy, który prowadzi piechurów na szczyt „Królowej Karkonoszy”. Można też zdobyć Śnieżkę od strony czeskiej, wjeżdżając na nią oddaną do użytku w lutym 2014 r. kabinową kolejką linową (z kabinami dla czterech osób). W miejscowości Pec pod Sněžkou warto odwiedzić restaurację „ÚTULNA Craft”, z bardzo krótką sezonową kartą. Tutejsze dania stanowią fuzję tradycji i nowoczesności. Wizyta w tym miejscu zapewni nam doskonałe doświadczenia kulinarne połączone z pięknym widokiem roztaczającym się z restauracyjnego tarasu.”