„All Inclusive” – Turystyka Aktywna – Południowy Tyrol – Zimowy Kalejdoskop

Z całym obszernym tekstem można się zapoznać na str. 168–179 najświeższego, jesienno-zimowego numeru magazynu „All Inclusive”, który dostępny jest pod tym linkiem: https://www.all-inclusive.com.pl/najnowszy-numer/

Zapraszamy z całego serca do niezmiernie ciekawej lektury o zimowym kalejdoskopie cudownych atrakcji w Południowym Tyrolu! Anna Kłossowska pisze, że: „Kraina baśni i legend, raj dla amatorów sportów na śniegu, ale również dla tych, którzy pragną się wyciszyć, podziwiając malownicze i dziewicze krajobrazy. Południowy Tyrol, po niemiecku Südtirol, w języku włoskim Alto Adige (Górna Adyga), bo to właśnie tędy płynie górny bieg Adygi, jest historyczną częścią Tyrolu położoną na południe od głównej grani Alp. To zarazem najbardziej wysunięta na północ część Italii. Od wschodu i północy graniczy z austriackim Tyrolem, od północnego zachodu ze szwajcarską Gryzonią, a we Włoszech z Lombardią, Wenecją Euganejską (Veneto) i Trydentem (Trento, Trentino), z którym tworzy region Trydent-Górna Adyga (niem.

Trentino-Südtirol, wł. Trentino-Alto Adige). Zajmuje powierzchnię 7400 km². W Południowym Tyrolu królują Dolomity (niem. Dolomiten, wł. Dolomiti) – pasmo górskie stanowiące część Południowych Alp Wapiennych w Alpach Wschodnich. Leży ono pomiędzy dolinami Rendena na zachodzie, Piawa na wschodzie oraz Pusteria na północy. Symbolem Dolomitów i Południowego Tyrolu są Trzy Szczyty Lavaredo (niem. Drei Zinnen, wł. Tre Cime di Lavaredo). Przypominający trzy postrzępione wbite w niebo łopaty masyw górski w Dolomiti di Sesto składa się z trzech głównych szczytów: Cima Ovest, Cima Grande (najwyższy, mający 2999 m n.p.m.), Cima Piccola, a także dwóch mniejszych turni: Piccolissima i Punta di Frida. Na te malownicze wierzchołki prowadzą jedynie drogi wspinaczkowe.”

I kończy swój pasjonujący artykuł o zimowym kalejdoskopie atrakcji w Południowym Tyrolu w następujący sposób: „Jak każdy region, ten również obfituje w liczne ciekawostki. Trudno uwierzyć, ale to właśnie stolica Południowego Tyrolu, ponad 100-tysięczne Bolzano, uchodzi za jedno z najcieplejszych miast Włoch. Latem w statystykach temperatur zajmuje zawsze najwyższe pozycje, a zawdzięcza to swojemu położeniu na wysokości ok. 260 m n.p.m. w południowej części rozległej kotliny, w której zbiegają się doliny trzech rzek: Isarico, Sarentiny (niem. Sarntal) i Adygi. Miasto otaczają chroniące je od wichrów szczyty Tondo (niem. Hörtenberg lub Grumer Eck – 1110 m n.p.m.) i Pozza (niem. Titschen lub Kohlerer Berg – 1615 m n.p.m.), alpejski łańcuch Mendola (niem. Mendelkamm, na czele z Monte Roen – 2116 m n.p.m.) i płaskowyż Salto (1500 m n.p.m.). Region ma również swoje zatopione miasto, czy raczej wieś, a ściślej dwie: Curon Venosta (niem.

Graun im Vinschgau) i Resia (niem. Reschen). Zniknęły pod powierzchnią jeziora Resia (1498 m n.p.m.), największego zbiornika zaporowego w Południowym Tyrolu utworzonego w latach 1948–1950 w wyniku połączenia trzech osobnych wcześniej jezior naturalnych: Lago di Resia (niem. Reschensee), Lago di Curon (zwane też Lago di Mezzo, niem. Mittersee, również Grauner See) oraz Lago di San Valentino alla Muta. Zatopiono wtedy 523 ha ziemi uprawnej (głównie sady owocowe) i rozebrano 163 wysokiej klasy zabytkowych domów tyrolskich. Jedyną, aczkolwiek bardzo oryginalną pamiątką po tych wydarzeniach jest wystająca na wiele metrów nad taflę jeziora XIV-wieczna dzwonnica Kościoła św. Katarzyny w starym centrum Graun im Vinschgau.

Podróżnikom ten widok może się skojarzyć z zatopionym przy wschodnim brzegu rzeki Eufrat tureckim miasteczkiem Halfeti – tam z kolei z toni wystaje minaret. Liczące nawet ponad 2 tys. lat modrzewie, pamiętające czasy starożytnego Rzymu, rosną w pobliżu wioski Santa Gertrude (niem. St. Gertraud) na krańcu Val d’Ultimo (niem. Ultental) – górskiej doliny o długości 40 km w zachodniej części Alto Adige. Ultimo jest jednym z dopływów Adygi. Znajduje się tutaj ośrodek narciarski. Najszerszy z trzech modrzewiowych gigantów ma 8,34 m w obwodzie i wysokość 34,5 m, a najwyższy mierzy 36,5 m przy obwodzie 7 m. Czubek tego ostatniego drzewa jest obumarły na skutek uderzenia pioruna. Czwarty modrzew padł w 1930 r. i wtedy policzono jego roczne słoje – było ich ok. 2,2 tys.! 5 grudnia, przed mikołajkami, swoje święto obchodzi Krampus (niem.

Krampen, czyli Pazur) – potwór z ludowej mitologii, znany poza Południowym Tyrolem również w Austrii, Niemczech, Chorwacji i Słowenii. Pół koza, pół demon jest postrachem zbyt rozdokazywanych maluchów, przeciwieństwem św. Mikołaja, który nagradza posłuszne dzieci prezentami. Osoby przebrane za Krampusa, skryte za straszliwą rogatą maską i odziane w baranie skóry można spotkać na świątecznych jarmarkach. Odbywają się one w okresie między końcem listopada i początkiem stycznia w klimatycznym San Candido (niem. Innichen): Underground Christmas market i Christmas in the Dolomites (18.11.2022–08.01.2023 i 25.11.2022–06.01.2023); Dobbiaco: Drei Zinnen Christmas Market (blisko 30 targów od 25.11.2022 r. do 07.01.2023 r.), Selva Val Gardena: Mountain Christmas (kilkadziesiąt targów w terminach 07.12.2022–11.12.2022, 16.12.2022–18.12.2022 i 23.12.2022–08.01.2023), Brunico (25.11.2022–06.01.2023) i Bressanone (25.11.2022–06.01.2023).”